Co to jest insulinooproność?

Każdy z nas miał kiedyś sytuacje, w której system np. po wpisaniu hasła lub kodu PIN odmówił nam dostępu pomimo tego, że dane były poprawne. Podobnie jest przy insulinooporności, w której mimo odpowiedniego poziomu insuliny, nasz organizm, a dokładnie mięśnie, tkanka tłuszczowa, wątroba i inne tkanki są obojętne na działanie tego hormonu.

Na skutek tego dochodzi do pewnego rodzaju destabilizacji hormonalnej w organizmie, która „zmusza” naszą trzustkę do zwiększonego wydzielania hormonu insuliny, a to z kolei znacznie pobudza apetyt i sprzyja tyciu. Poziom glukozy we krwi wzrasta, co może doprowadzić do rozwoju cukrzycy typu 2. Dlatego insulinooporność często nazywana jest również „przedcukrzycą”.

Leczenie cukrzycy i zaburzeń metabolicznych

Skąd się bierze insulinooporność? Jakie są przyczyny insulinooporności?

Insulinooporność, podobnie jak cukrzyca, klasyfikowana jest jako zaburzenie metaboliczne i bardzo często występuje wraz z innymi dolegliwościami. Często mają ją np. osoby chorujące na nadciśnienie tętnicze.

Choć każdy organizm wykazuje inną wrażliwość na insulinę, to do czynników ryzyka rozwoju insulinooporności należą zarówno predyspozycje genetyczne, jak i styl życia i czynniki środowiskowe – poziom aktywności fizycznej, stopień i rodzaj nadwagi czy otyłości. Zagrożone mogą być również kobiety ze zdiagnozowaną cukrzycą ciążową, które urodziły dziecko o masie ciała powyżej 4 kg lub cierpiące na zespół policystycznych jajników.

Jakie są objawy insulinooporności?

Gdy nasz organizm nie „odczytuje” insuliny, mogą pojawić się objawy przypominające objawy cukrzycy – uczucie głodu, spadki energii po posiłku, tzw. wilczy głód po przebudzeniu, częste oddawanie moczu, ciągłe zmęczenie pomimo wielu godzin odpoczynku. Innym charakterystycznym objawem jest także tzw. brzuch insulinowy, czyli otyłość brzuszna.

Czytaj więcej: Wszystko, co warto wiedzieć o cukrzycy

Choć w większości przypadków otyłość i nadwaga mogą doprowadzić do insulinooporności -tkanka tłuszczowa trzewna (brzuszna) jest aktywnym narządem endokrynnym, który produkuje substancje hormonalne, takie jak leptyna, adiponektyna, rezystyna, a te mogą powodować insulinooporność. Niekiedy jednak mamy do czynienia z sytuacją odwrotną, w której insulinooporność pojawia się pierwsza, powodując problemy z wagą i tycie.  W niektórych przypadkach mogą wystąpić również zaburzenia widzenia, problemy z gojeniem się ran lub nawet objawy skórne, takie jak przyciemnienie skóry w okolicach pach, szyi lub dłoni.

Diagnostyka insulinooporności – jak rozpoznać insulinooporność?

Pierwsza diagnoza insulinooporności może być kwestią przypadku – schorzenie może zostać wykryte np. podczas rutynowych badań laboratoryjnych. Jednak nie zawsze podwyższony poziom cukru we krwi musi wskazywać na insulinooporność, ponieważ  może za nim stać również nadczynność tarczycy, zespół Cushinga, choroby nerek, schorzenia sercowo-naczyniowe, stan przedcukrzycowy czy po prostu cukrzyca.

Jakie badania wykonuje się w celu rozpoznania insulinooporności?

Podstawowym badaniem diagnostycznym w kierunku insulinooporoności jest test tolerancji glukozy (OGTT), tzw. krzywa glukozowa. Badanie polega na pobraniu 3 próbek krwi: na czczo oraz 1 i 2 godziny po spożyciu roztworu glukozy. Jeśli stężenie glukozy znajduje się powyżej 140 mg/dl, oznacza to stan nasilonej insulinooporności.

Innym badaniem jest także tzw. badanie HOMA-IR, które określa dokładny stosunek stężeń insuliny i glukozy – tzw. krzywa glukozowo-insulinowa. Badanie również wykonywane jest na czczo i po spożyciu roztworu glukozy.

Poradnia diabetologiczna Łódź

Leczenie insulinooporności

W leczeniu insulinooporności bardzo ważna jest zmiana stylu życia, czyli zadbanie o masę ciała, dostosowanie zdrowej diety, wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej. Dieta powinna być bogata w węglowodany złożone, produkty dostarczające błonnik, produkty niskokaloryczne. W przypadku aktywności fizycznej, należy dążyć przede wszystkim do redukcji ilość tkanki tłuszczowej gromadzącej się w brzuchu i wokół talii. Niekiedy lekarz może zlecić również farmakoterapię, np. przyjmowanie metforminy (metformina). Lek ma na celu uwrażliwić tkanki na działanie insuliny.

Konsultacje diabetologiczne w CONTACT-MED!

W Centrum Medycznym CONTACT-MED w Łodzi diagnozujemy i leczymy insulinooporność, a także wszystkie typy cukrzycy oraz inne schorzenia, które mają podłoże metaboliczne, np. hipoglikemię i hiperglikemię.

Diabetolog, Łódź

The post Insulinooporność – przyczyny, objawy, leczenie appeared first on Contact-Med.

 Co to jest cukrzyca?

Cukrzyca to przewlekłe schorzenie metaboliczne, które charakteryzuje się nieprawidłowym poziomem cukru we krwi. Powodują go zaburzenia pracy trzustki, która produkuje insulinę – hormon odpowiedzialny za odpowiedni poziom glukozy. W przebiegu cukrzycy może być obecne zarówno upośledzenie wydzielania, jak i funkcji insuliny – dlatego traktowana jest jako grupa chorób metabolicznych. Występuje w kilku typach, a każdy z nich ma inne uwarunkowania.

Jakie są rodzaje cukrzycy?

Cukrzyca typu I insulinozależna to choroba autoimmunologiczna, która rozwija się w wyniku błędu układu odpornościowego, który z niewiadomych bliżej powodów, niszczy komórki trzustki produkujące insulinę. Ten typ cukrzycy bardzo często ujawnia się w wieku młodzieńczym i rozwija dosyć gwałtownie. Pierwsze objawy mogą pojawić się do 30. roku życia.

Najważniejsze objawy cukrzycy typu I:

• przewlekłe zmęczenie i senność,
• brak apetytu,
• nadmierne pragnienie,
• nagły spadek wagi i masy mięśniowej,
• częste oddawanie moczu i infekcje intymne,
• suchość skóry i błon śluzowych,
• zapach acetonu z ust,
• zaburzenia widzenia.

Poradnia diabetologiczna CONTACT-MED 

Cukrzyca typu II insulinoniezależna wynika z insulinooporności i jest najczęstszą postacią cukrzycy, którą wywołują zarówno czynniki środowiskowe, jak i uwarunkowania genetyczne. W tym przypadku trzustka produkuje insulinę, ale obserwuje się zwiększoną odporność tkanek na jej działanie. W przeciwieństwie do typu I, cukrzyca insulinoniezależna rozwija się powoli i stopniowo.

Najważniejsze objawy cukrzycy typu II to:

• nadmierne pragnienie,
• częsty głód,
• oddawanie większej ilości moczu,
• częste zmęczenie,
• przybieranie na wadze,
• wolniejsze gojenie się ran,
• wahania nastroju,
• bóle głowy, skurcze nóg oraz zaburzenia widzenia.

Co istotne, choć cukrzyca typu II nie jest w stanie przekształcić się w cukrzycę typu I, to osoba, która pierwotnie otrzymała diagnozę cukrzycy typu II, może nadal uzyskać osobną diagnozę typu I w późniejszym terminie.

Kto może zachorować na cukrzycę?

O ile w przypadku cukrzycy typu I objawy występują nagle, a pacjent nie ma wpływu na nieprawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego i rozwój choroby, tak w przypadku cukrzycy typu II duży wpływ mają czynniki środowiskowe, takie jak: niezdrowy tryb życia, zła dieta, brak aktywności fizycznej, otyłość czy nadwaga.

Inne czynniki ryzyka to również:

• wiek,
• płeć,
• nadciśnienie tętnicze,
• stres,
• zespół Cushinga,
• mała ilość snu,
• uwarunkowania genetyczne,
• ciąża (cukrzyca ciążowa).

Cukrzyca typu I w 90 proc. przypadków ujawnia się przed ukończeniem 30. roku życia. Dlatego często chorują na nią osoby młode oraz dzieci. Niekiedy ujawnia się także jednocześnie podczas przebiegu cukrzycy typu II. Natomiast postać II typu cukrzycy diagnozowana jest przede wszystkim u osób powyżej 45. roku życia, którzy prowadzą nieprawidłowy tryb życia, mają skłonność do nadwagi i otyłości, chorują na nadciśnienie tętnicze lub odziedziczyli chorobę po swoich rodzicach lub dziadkach. W grupie ryzyka są również kobiety w ciąży oraz panie, u których zdiagnozowano zespół policystycznych jajników.

Jak leczy się cukrzycę?

Pierwszym krokiem powinna być wizyta u specjalisty diabetologa, który zleci wykonanie podstawowego badania w kierunku cukrzycy, czyli oznaczenie poziomu glukozy we krwi. Specjalista może rozszerzyć diagnostykę o badania tzw. krzywej cukrowej i krzywej insulinowej, które polegają na pobraniu próbki krwi na czczo i podaniu doustnie roztworu glukozy. Następnie wykonuje się kolejne próbki krwi po około godzinie i po dwóch godzinach od spożycia glukozy.

Konsultacja diabetologiczna, Łódź ul. Wspólna 1A 

Cukrzycę leczy się w zależności od zdiagnozowanego typu. W przypadku cukrzycy typu I insulinozależnej ważne są regularne pomiary poziomu glukozy, które cukrzyk wykonuje sam w domu oraz regularne przyjmowanie insuliny. Znaczenie ma również właściwa dieta i odpowiednia dawka ruchu. Leczenie cukrzycy typu II powinno przebiegać wielotorowo: z jednej strony istotna jest samoświadomość pacjenta (przestrzeganie właściwej diety, utrzymanie aktywności fizycznej), a z drugiej regularne przyjmowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych.  

W Centrum Medycznym CONTACT-MED w naszej Poradni Diabetologicznej zajmujemy się skutecznym diagnozowaniem i leczeniem cukrzycy oraz innych chorób natury metabolicznej, które związane są z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej.

Diabetolog Łódź 

The post Wszystko, co warto wiedzieć o cukrzycy appeared first on Contact-Med.